W historii inżynierii motoryzacyjnej rzadko pojawiają się konstrukcje, które nie tyle podnoszą poprzeczkę, co całkowicie redefiniują fizyczne ramy tego, co jest osiągalne dla pojazdu drogowego. Bugatti Chiron, zaprezentowany światu w marcu 2016 roku na Salonie Samochodowym w Genewie, stanowił właśnie taki punkt zwrotny. Nie był on jedynie mechanicznym następcą modelu Veyron, lecz manifestacją technologicznego absolutu – próbą ostatecznego ujarzmienia termodynamiki i aerodynamiki w formie luksusowego produktu konsumenckiego. Jako szczytowe osiągnięcie koncernu Volkswagen w dziedzinie silników spalinowych, Chiron stał się symbolem epoki, w której inżynierowie nie musieli jeszcze ustępować pola ograniczeniom wynikającym z elektryfikacji, dążąc do perfekcji mechanicznej z bezkompromisową determinacją.

W annałach historii motoryzacji niewiele pojazdów zajmuje tak wyjątkowe miejsce jak Bugatti Veyron EB 16.4. Nie jest to jedynie samochód sportowy; to manifest technologicznej potęgi, inżynieryjny "Concorde" dróg publicznych i dowód na to, że granice fizyki w motoryzacji są elastyczne, jeśli dysponuje się nieograniczonym budżetem i żelazną wolą polityczną.

Veyron nie tylko wskrzesił jedną z najbardziej prestiżowych marek w historii, ale także zredefiniował pojęcie "hipersamochodu", zmuszając cały przemysł do rewizji tego, co uważa się za możliwe w pojeździe dopuszczonym do ruchu drogowego.