Ferrari 250 GTO

Ferrari podaje moc 3,0-litrowego 250 GTO na około 300 KM przy 7400 obr./min.

Klasyczne 250 GTO wykorzystuje przedni, 3,0-litrowy silnik V12 o kącie rozwarcia 60 stopni.

Prędkość maksymalna 250 GTO jest podawana przez Ferrari na około 280 km/h.

Ferrari podaje, że zbudowano 36 trzy-litrowych 250 GTO oraz dodatkowe trzy samochody z czterolitrowym silnikiem, co podkreśla wyjątkowo małą skalę programu.

Litera „O” w nazwie GTO oznacza „Omologata”, czyli homologowana.

Ferrari przedstawiło 250 GTO 24 lutego 1962 roku.

Za rozwój aerodynamicznej formy odpowiadał początkowo Giotto Bizzarrini, a ostateczne kształty karoserii dopracował Sergio Scaglietti.

Ferrari zdobyło dzięki 250 GTO Międzynarodowe Mistrzostwo Producentów GT w latach 1962, 1963 i 1964.

W wyścigowym debiucie w Sebring w 1962 roku 250 GTO prowadzone przez Oliviera Gendebiena i Phila Hilla zajęło drugie miejsce w klasyfikacji generalnej i wygrało klasę GT.

250 GTO rozwinięto na bazie sprawdzonej konstrukcji Ferrari 250 GT SWB.