Willys MB

W czasie wojny opracowano dla MB zestawy polowe przeznaczone między innymi do warunków zimowych i pustynnych oraz do pokonywania głębokiej wody.

Dane muzealne dla Willys MB podają rozstaw osi 80 cali, czyli około 2,03 m.

Willys MB korzystał z czterocylindrowego, dolnozaworowego silnika Willys L134 „Go Devil”; muzealne dane techniczne podają 60 hp przy 4000 obr./min.

Muzeum II Wojny Światowej w Gdańsku podaje, że wyprodukowano 361 349 egzemplarzy Willys MB.

Gdy zapotrzebowanie przekroczyło moce produkcyjne Willysa, w 1941 roku Ford otrzymał zlecenie na budowę standaryzowanego odpowiednika; oznaczenie GPW odnosiło się do konstrukcji licencjonowanej od Willysa.

W lipcu 1941 roku Willys-Overland otrzymał kontrakt na produkcję 16 000 zmodyfikowanych pojazdów MB po cenie jednostkowej 738,74 dolara.

Willys MB był produkowany jako wojskowy samochód użytkowy z napędem na cztery koła w latach 1941–1945, podczas II wojny światowej.

Niewielkie rozmiary MB pozwalały ładować go do samolotów transportowych, a także do dużych szybowców używanych podczas inwazji w Normandii w D-Day.

W 1940 roku armia USA skierowała wymagania dotyczące lekkiego pojazdu rozpoznawczego 1/4 tony do 135 producentów; odpowiedziały Bantam, Willys i Ford, tworząc drogę do późniejszego standardu MB.

Willys MB adaptowano do wielu zadań: jako ambulans polowy, ciągnik, pojazd do układania kabli, odśnieżania i gaszenia pożarów, a po zastosowaniu odpowiednich kół mógł poruszać się także po torach kolejowych.