Ford Model T

Muzealny Model T z 1919 roku ma czterocylindrowy silnik dolnozaworowy o pojemności 177 cali sześciennych, rozwijający 20 hp.

Model T przez cały okres produkcji 1908–1927 korzystał z dwubiegowej przekładni planetarnej; jej koła zębate pozostawały stale zazębione, co ułatwiało zmianę przełożeń w porównaniu z ówczesnymi niesynchronizowanymi skrzyniami przesuwnymi.

Ford projektował Model T jako samochód niezawodny i możliwie prosty w obsłudze oraz naprawach, co miało znaczenie dla klientów daleko od warsztatów.

Ford stosował lekką i wytrzymałą stal wanadową w krytycznych elementach Modelu T, aby poprawić trwałość na ówczesnych prymitywnych drogach.

W 1999 roku międzynarodowe jury dziennikarzy i ekspertów branży wybrało Forda Model T „Samochodem Stulecia”.

Po zakończeniu Modelu T Ford zamknął wiele zakładów na około sześć miesięcy, aby przezbroić produkcję pod jego następcę, Model A.

W 1908 roku w USA było około 18 tysięcy mil dróg utwardzonych, dlatego odporność Modelu T na złe nawierzchnie była istotnym założeniem konstrukcyjnym.

Pierwszy Ford Model T został dostarczony klientowi 1 października 1908 roku.

Pierwsze około 2500 egzemplarzy Modelu T miało napędzaną mechanicznie pompę wody, lecz później Ford przeszedł na prostszy obieg chłodziwa wykorzystujący zjawisko termosyfonu.

Elektryczny rozrusznik stał się dostępny w Modelu T po raz pierwszy w 1919 roku, wraz z instalacją generatora w układzie elektrycznym.