General Motors

Firebird II łączył regeneracyjną turbinę gazową z niezależnym zawieszeniem wszystkich kół, automatycznym poziomowaniem i wspomaganymi hamulcami tarczowymi.

Firebird II otrzymał nadwozie wykonane z tytanu, materiału niezwykle nietypowego dla samochodu koncepcyjnego lat 50.

Turbina Whirlfire Turbo-Power w Firebirdzie I mogła rozwijać około 370 KM i przekazywała moc mechanicznie na tylne koła.

General Motors określa Firebird I jako pierwszy samochód z turbiną gazową zbudowany i testowany w Stanach Zjednoczonych.

Program turbinowych konceptów nie był technicznie związany z Pontiaciem Firebird, lecz jego nazwa została później wykorzystana dla seryjnego modelu Pontiac od 1967 roku.

Firebird II zadebiutował podczas GM Motorama w 1956 roku jako czteromiejscowy następca pierwszego prototypu.

GM zaprezentował Firebird I XP-21 jako eksperymentalny samochód turbinowy z 1954 roku.

GM podaje, że elementy powierzchni nadwozia Firebirda III z 1958 roku wpłynęły na seryjne Cadillaki z lat 1959 i 1961.

Pomysł Firebirda I wyszedł od wiceprezesa GM Styling Harleya J. Earla, który nadał mu lotniczą formę nadwozia z tworzywa wzmacnianego włóknem szklanym.

Powierzchnie Firebirda I dopracowywano w tunelu aerodynamicznym California Institute of Technology, co było wówczas rzadkim zastosowaniem takich badań do samochodu.